Bugün Siyonist rejimin varlığını herhangi bir askeri saldırıdan daha fazla tehdit eden şey, bu gayrimeşru yapının içinde giderek derinleşen uçurumdur. Uzun süreli savaşlar, ekonomik baskı, siyasi anlaşmazlıklar ve artan toplumsal huzursuzluk, İsrail toplumunu, ABD güvenlik çevrelerinin dahi sonuçları konusunda uyarıda bulunduğu bir sürece sürüklemiştir.
ABD’nin casus servisi CIA’ya atfedilen gizli bir rapora göre, teşkilatın uzmanları işgal altındaki topraklarda iç savaş veya siyasi çöküş yaşanma ihtimaline karşı uyarıda bulunuyor. "İçeriden Sızma" başlığıyla hazırlanan bu rapor, eş zamanlı gerçekleşmeleri halinde Siyonist rejimin siyasi ve toplumsal istikrarını ciddi bir krize sürükleyebilecek bir dizi baskı unsurunu inceliyor; askeri harcamaların artması ve ekonomik sıkıntılardan, savaştan dönen askerlerin yaşadığı psikolojik sorunlara, Haredilerin (Ultra-Ortodoks Yahudiler) askerlik hizmeti konusundaki ihtilaflardan Binyamin Netanyahu’nun iktidarını koruma çabasına kadar pek çok faktör raporda yer alıyor.
Söz konusu rapor, aynı zamanda gıda fiyatlarındaki artışa ve İsrail toplumunun savaş yanlısı politikaların bir sonucu olarak katlanmak zorunda kaldığı maliyetlere de dikkat çekiyor. Sorun yalnızca ürünlerin pahalanmasıyla sınırlı değil; yaşam maliyetlerindeki artış, rejimin finansal kaynaklarının büyük bir kısmının askeri operasyonlara ve güvenlik harcamalarına aktarıldığı bir dönemde gerçekleşiyor. Bu koşullar altında savaş, artık sadece muharebe sahasıyla sınırlı bir mesele olmaktan çıkıp doğrudan yerleşimcilerin günlük yaşamına sirayet etmiş durumda.
Bu durum, güvenlik krizini toplumsal bir krize dönüştürebilecek kritik noktayı teşkil ediyor. Savaş atmosferinin etkisiyle ekonomik ve sosyal baskılara kısa süreliğine katlanmaya razı olan bir toplum; savaşın uzadığını, maliyetlerin arttığını ve sona erdiğine dair net bir ufuk görünmediğini hissettiğinde, yavaş yavaş sorgulamaya başlıyor: "Bu bedeller ne uğruna ödeniyor?", "Bu durumun devamından kim sorumlu?" ve "Mevcut politikaların sürdürülmesi gerçekten daha fazla güvenlik sağladı mı?"
Siyonist rejimde bu sorular, toplumun farklı kesimleri arasında askeri ve güvenlik projelerine katılım oranı konusunda var olan daha eski bir çatlakla da birleşiyor. Haredilerin askerlik hizmetine ilişkin anlaşmazlık, bu meselenin açık bir örneğidir. Normal şartlarda böyle bir anlaşmazlık yalnızca siyasi veya hukuki bir tartışma olarak görülebilir; ancak bir rejim uzun süreli bir savaşın içindeyken ve güçlerinin büyük bir kısmını sürekli olarak cepheye sürüyorsa, savaş yükünün paylaşımındaki adaletsizlik hissi, toplumsal ayrışmaları körükleyen bir faktöre dönüşebilir.
Diğer yandan, askeri birliklerin uzun süreli çatışmalardan geri dönüşü, başlı başına geniş kapsamlı sosyal ve psikolojik sonuçlar doğurabilir. Ruhsal baskılar, tükenmişlik, travmalar ve normal hayata dönmedeki zorluklar, askeri bir operasyonun bitişiyle ortadan kalkacak sorunlar değildir. Çatışmaların kapsamı ve süresi ne kadar artarsa, bu deneyimlerle topluma dönen bireylerin sayısı da o oranda artmaktadır.
Tüm bunların yanında, siyasi kriz de varlığını sürdürüyor. Netanyahu'nun performansı ve siyasi konumunu korumaya yönelik çabaları, Siyonist rejim içerisindeki iç çekişmelerin ana eksenlerinden birini oluşturuyor. Kritik husus şudur ki; bir siyasetçinin kaderi güvenlik krizinin devamına endekslendiğinde, güvenlik odaklı kararlar ile siyasi çıkar hesapları arasındaki çizgi kamuoyu nezdinde bulanıklaşabilmektedir. Bu tür bir konjonktürde, alınan her yeni askeri kararın güvenlik boyutunun ötesinde, siyasi bir boyuta sahip olduğu şeklinde yorumlanması muhtemeldir.
Söz konusu tablo, özellikle seçim süreci arifesinde daha da kritik bir hal alıyor. Seçimler her toplumda siyasi ihtilafları körükleyebilir; ancak ekonomik baskı, askeri kayıplar, tükenmişlik ve sosyal ayrışmalarla boğuşan bir toplumda seçim rekabeti, çok daha derin uçurumun gün yüzüne çıkması için bir zemin teşkil edebilir. Bu nedenle, muhtemel bir "kıvılcım" uyarısı önem arz ediyor; zira büyük çaplı toplumsal krizler her zaman devasa bir anlaşmazlıktan tetiklenmeyebilir. Bazen birikmiş küçük anlaşmazlıklar yığınının, kapsamlı bir krize dönüşmesi için yalnızca tek bir olay yeterli olmaktadır.
Daha da önemli olan husus, Siyonist rejimin uluslararası arenada giderek artan yalnızlaşması meselesidir. Bu rejim, geçtiğimiz on yıllar boyunca gücünün önemli bir kısmını sadece askeri kapasitesinden değil, ABD’nin siyasi ve ekonomik desteğinden ve Batılı ülkelerle olan kapsamlı ilişkilerinden elde etmiştir. Dolayısıyla, bu desteğin azaldığına dair her işaret, diplomatik bir anlaşmazlığın ötesinde psikolojik ve siyasi etkiler doğurabilir. Dış desteğini kaybettiğini hisseden bir toplum, liderlerinin geleceği yönetme becerisine karşı da şüpheye düşebilir.
Elbette, siyasi çöküş veya iç savaş ihtimalini kesin bir vaka olarak görmemek gerekir. Siyonist rejim hala güçlü askeri, güvenlik ve siyasi yapılara sahiptir ve kriz yönetimi konusunda kayda değer bir kapasitesi bulunmaktadır. Ancak önemli olan nokta şudur ki; geçtiğimiz yıllarda ayrı ayrı var olan bir dizi baskı unsuru, bugün eş zamanlı olarak ortaya çıkmaktadır. Potansiyel bir kırılganlığı gerçek bir krize dönüştürebilecek olan da tam olarak bu eş zamanlılıktır.
Esasında, asıl zayıf nokta sınırlarda değil, doğrudan toplumun kendi içinde yer alıyor olabilir. Bir rejim; füze saldırılarına, askeri operasyonlara veya dış baskılara güvenlik mekanizmalarıyla yanıt verebilir; ancak kamuoyundaki güvensizlik, toplumsal sermayenin erozyonu, farklı kesimler arasındaki kutuplaşma ve siyasi performansa yönelik memnuniyetsizlikle başa çıkmak çok daha güçtür.
Raporun önemi de tam olarak burada yatıyor. Bu kez tartışma konusu, yalnızca bir operasyonun başarısızlığı veya belirli bir cephedeki yenilgi değil; meselenin özü, siyasi bir yapının birikmiş baskıları göğüsleme kapasitesidir. Ekonomik baskı, savaş kaynaklı yorgunluk, toplumsal kutuplaşma, siyasi kriz ve dış desteğin azalması gibi faktörler eş zamanlı olarak şiddetlenirse büyük bir krizin fitilini ateşleyebilir.
Siyonist rejim yıllardır dış dünyaya bir güç, bütünlük ve kalıcı güvenlik imajı yansıtmaya çaba gösterdi. Ancak bu imaj toplumun derinliklerinden aşınmaya başlarsa, ortaya askeri güçle çözülemeyecek bir sorun çıkar. Nihayetinde, bu rejim için en büyük tehdit dışarıdan gelecek bir saldırı değil; içten içe yavaş yavaş genişleyen ve derinleşen o çatlaktır.
İşte tam da bu nedenle, bugün mesele sadece İsrail’in savaş meydanında ne kadar askeri güce sahip olduğu değildir; daha önemli olan husus, İsrail toplumunun bu durumun devamına ne ölçüde dayanabileceğidir. Eğer bu dayanma gücü sınırına ulaşırsa, çıkacak bir kıvılcım, Siyonist rejimin siyasi yapısı için kontrol altına alınması oldukça güç bir krizi tetikleyebilir.
yorumunuz