ABD Başkanı Donald Trump, 1 Nisan'da yaptığı ulusa sesleniş konuşmasında İran savaşını değerlendirdi. Beyaz Saray'daki konuşmasında Trump daha önceki açıklamalarını da tekrarladı. 28 Şubat’ta İran'a karşı askeri saldırılar başlatan Trump, son konuşmasında saha başarısızlıklarını ve planlama eksikliğini boş iddiaların ardına saklamaya çalıştı, ancak gerçekler iddialarıyla tamamen çelişiyor.
ABD Başkanı Trump, böbürlenerek "ana stratejik hedeflere ulaşılmaya çok yakın" olguğunu iddia etti, ancak İran'ın nükleer veya füze programlarını nasıl kontrol altına alacağına dair hiçbir açıklama yapmadı. İran'ın zenginleştirilmiş uranyum stoklarını veya yeniden inşasını önleme planından bile bahsetmedi ve İran'ın nükleer programıyla ilgili ortaya attığı iddia edilen tehdidi nasıl ortadan kaldırmayı planladığı da net değildi. Bu sessizlik, ciddi bir stratejinin eksikliğini gösteriyor.
Sürekli olarak savaşın bitiş tarihini değiştiren Trump, "işi yakında bitireceğiz" diye söz verdi. Ancak bu "yakında" bir garanti değil ve sadece Washington'ın planlama eksikliğini ve kafa karışıklığını gösteriyor. İran, savaşı ancak gerçek garantiler alırsa durdurmaya razı olduğunu ve aceleci müzakereleri kabul etmeyeceğini defalarca belirtti. Bu koşullar altında, Trump'ın konuşması umut verici olmaktan ziyade, savaşı sona erdiremeyen, korkmuş ve çaresiz bir başkanın görüntüsünü sergiledi.
Trump'ın zayıflığının en belirgin işaretlerinden biri, bölgesel politikayı bozmasıydı. Hürmüz Boğazı'na değinen Trump, bu hayati güzergahın güvenliğini sağlama sorumluluğunu diğer ülkelere bıraktı ve “Hürmüz petrolüne bağımlı ülkeler onu kendileri korumalıdır." dedi. Bu tutum, ABD’nin bölgede gerçek bir güç uygulama yeteneğinin olmadığını gösteriyor. İran, bu güzergahı güçlü bir kart olarak kullanıp ekonomik ve siyasi etkisini artırabilir. Trump, ABD’nin ekonomik durumunu ve halk üzerindeki baskıyı küçümsemeye çalışarak, yakıt fiyatlarındaki artışı "kısa vadeli bir artış" olarak nitelendirdi. Ancak gerçek şu ki, ABD enerji piyasaları ve ekonomisi savaştan ciddi şekilde etkilendi ve benzin fiyatlarındaki dalgalanmalar ve yükselen enflasyon, Trump'ın politikalarının başarısızlığını ortaya koyuyor. Ekonomik baskıyı azaltmak için pratik bir plan sunamayan Trump savaşı "Amerikan çocuklarının geleceğine yatırım" olarak haklı çıkarmaya çalıştı.
Askeri cephede Trump, İran'ın füze kapasitesinin "önemli ölçüde azaltıldığını" ve ABD'nin İran'ın nükleer tesislerini kontrol altına aldığını ileri sürdü. Ancak saha analizleri, İran’ın ulusal birliğini korurken, savunma programlarını yeniden inşa etme ve sürdürme yeteneğine sahip olduğunu gösteriyor. Bu da savaşın İran'ı çevrelemek yerine, İran'ın iç gücünü ve üstün konumunu pekiştirdiği anlamına geliyor.
Dikkat çeken bir diğer nokta da Trump’ın müttefiklerine tehdit veya baskı uygulamaktan kaçınmasıydı. Daha önce savaşı desteklemeyen müttefiklerini tehdit eden Trump, şimdi onların işbirliği olmadan savaşa devam etmek zorunda kalıyor. Bu durum, Washington'ın bölgede izole ve kafası karışık olduğunu ve Trump'ın müttefiklerine liderlik edemediğini açıkça gösteriyor. Trump'ın konuşması ayrıca diplomatik strateji eksikliğini de vurguladı. O, İran ile müzakerelerden bahsetmedi ve savaşı sona erdirmeyi fiilen "belirlenen hedeflere vurulmasına" bağladı. Bu tutum, Beyaz Saray'ın Tahran ile olumlu müzakereler hakkındaki önceki iddialarıyla çelişiyor ve sadece hedeflerine ulaşamadığını değil, aynı zamanda savaşı sona erdirme konusunda gerçek bir yeteneğe sahip olmadığını da gösteriyor.
Aslında Trump'ın konuşması bir zafer tablosu değil, kafa karışıklığı, zayıflık ve stratejik başarısızlığın bir işaretiydi. Sahadaki gerçekler, iç ekonomi ve ABD’nin diplomatik durumu onun yenilgisini ortaya koydu. Öte yandan İran, birliğini koruyarak savunma ve diplomatik yeteneklerini geliştirdi ve şimdi üstün bir konumda. Söylem ve eylemleriyle “Önce Amerika” diyen Trump, Washington'ın etkisini pekiştirmek yerine, müttefiklere olan güvensizliğe, iç ekonomik baskıya ve Amerika'nın stratejik zayıflığının ortaya çıkmasına yol açtı. Trump'ın konuşması İran'a yönelik dış politikasındaki kafa karışıklığının ve çelişkilerin derinliğini yansıtıyor; Diplomatik zekâsını iyi kullanan İran İslam Cumhuriyeti, ulusal çıkarlarını güvence altına alabilen ve ABD’yi zayıf bir konumda tutabilen bir ülke olduğunu gösterdi.
yorumunuz