Hiroşima ziyareti öncesi Türkiye’ye gelen İran Barış Heyeti, Zeynebiye’yi ziyaret etti. 28 Şubat 2026 tarihinde ABD ve İsrail'in İran'a yönelik düzenlediği ortak saldırıda, Hürmüzgan eyaletine bağlı Minab bölgesindeki Şecere-i Tayyibe İlkokulu hedef alınmış ve 168 masum öğrenci hayatını kaybetmişti. O günlerin en acı sembollerinden biri, henüz birinci sınıf öğrencisi olan Makan Nasiri oldu. Bedeni dahi bulunamayan küçük Makan’ın ailesinin yanı sıra şehit yakınları, gaziler, yazar ve yönetmenlerden oluşan İran Barış Heyeti, Hiroşima yolculuğu öncesinde Zeynebiye’yi ziyaret etti. Ziyaretlerine Zeynebiye Camii ve Kültür Merkezi'ni gezerek başlayan heyet, ardından CAFERİDER Genel Merkezi’nde Türkiye Caferileri Lideri Selahattin Özgündüz ile bir araya geldi. Taziyelerini ileten Özgündüz, konuşmasında, "Sizlerin derdi, bizlerin de derdidir. Yaşadığınız zorlu şartlar nedeniyle sizler bu acılara belli ölçüde göğüs germeye alışmış olsanız da, uzaktan şahit olduğumuz bu tablo karşısında bizlerin hüznü çok daha derindir.
Her fırsatta dile getirdiğimiz üzere, İran halkının daima yanındayız ve gerçekleştirilen bu alçakça cinayetleri en şiddetli şekilde kınıyoruz. Bizler; Zeynebiye'de düzenlediğimiz mitingler, konvoylar ve meclislerle tavrımızı ve safımızı açıkça ortaya koyduk. Duruşumuz daima haktan ve haklıdan yanadır. Bu hassas süreçte hem bizler hem de devletimiz, İran'ın yanında kararlı bir duruş sergilemiştir." dedi. CAFERİDER’deki temasların ardından heyet, akşam namazına müteakip Zeynebiye Camii ve Kültür Merkezi’nde Zeynebiyelilerle buluştu. Düzenlenen anma programında, enkaz altında bedeni bulunamayan Minab şehidi küçük Makan’ın annesinin yaptığı konuşma Zeynebiyelileri gözyaşlarına boğdu. Evladına duyduğu derin özlemi dile getiren acılı anne, konuşmasında şu ifadeleri kullandı, "O günün diğer günlerden tek farkı şuydu; Makan gitti ve bir daha asla geri dönmedi. Ondan bize kalan tek şey; günler sonra morgda bulabildiğimiz mavi bir kazağı ve otuz sekiz gün sonra enkazdan çıkan tek bir ayakkabısı oldu. Beş aydır hasret, keder ve matemle direniyoruz. Gündüzleri ağlıyor, geceleri feryat ediyoruz; bu acı her geçen gün daha da büyüyor. Beni teselli eden tek şey, şehitliğe gidip o mezarları görebilmek. Biz Makan’ı hiçbir zaman unutmayacağız. Onu bir daha görememek çok acı; keşke onu hissettiğim gibi görebilseydim ve doyasıya son bir kez sarılabilseydim." dedi.
yorumunuz